Paul Hendriksen

Het is niet het gewicht van de steen
Het is de reden waarom je hem optilt

Hoe voelt het om ontheemd, alleen en eenzaam te zijn en tegelijkertijd te merken dat er ergens iets knaagt.

Is het een verlangen? Een verlangen naar iets wat ik altijd van me af heb gehouden. Een verlangen naar verbinding en intimiteit. Naar liefde.

Ik dwaal, door mijn minder goed gehoor, regelmatig af in mijn eigen wereld. Schimmige beelden trekken voorbij. Het geeft mij de ruimte om te experimenteren en te onderzoeken.

Door gebruik te maken van zwart en wit, contrast of korrel ontstaat een wereld waarin licht en duisternis naast elkaar mogen bestaan. Het oogt een gesloten wereld, het is een tussenwereld tussen werkelijkheid en fictie.

Een wereld waar ik de kijker deel van laat maken en in raadsels achter laat. Het kan de kijker een gevoel geven dat hij een vreemdeling is, een buitenstaander. Maar het is voor iedereen toegankelijk.

Ik gebruik voor mijn fotografie de analoge camera. Het hele proces van fotograferen, ontwikkelen en bewerken is belangrijk voor mij. Hierdoor kan ik de beelden over laten lopen van werkelijkheid naar verbeelding. Onthullen door te verhullen.