Nanouk Prins

Empty Forest

In 1909 wordt de 30-jarige Emma Hauck opgenomen in het psychiatrisch ziekenhuis van Heidelberg in Duitsland. Er wordt Schizofrenie vastgesteld. 11 jaar later zal ze in een kliniek in Wiesloch overlijden. Rond die tijd wordt er een aangrijpende verzameling brieven gevonden in het archief van het ziekenhuis van Heidelberg.

De brieven had Emma obsessief naar haar man Michael geschreven. Elke wanhopige brief is volgeschreven met elkaar overlappende woorden. Soms zo dichtbeschreven dat ze onleesbaar zijn.

Sommigen bestaan uit een eindeloos veel herhalingen van “Herzensschatzi komm’, andere alleen uit de smeekbede ‘komm, komm, komm’ die duizenden keren wordt herhaald.

De brieven zijn nooit verstuurd.

Als fotograaf word ik getrokken door verhalen van anderen die me raken. Deze verhalen zet ik om in beelden die verder gaan dan de ratio. 

In mijn werk bestaat er een contrast tussen heden, verleden, realiteit en illusie. Er is een verlangen tussen wat is en wat zou kunnen zijn, of wat is geweest. In het werk gebeurt iets waar de kijker geen deel van uitmaakt.

Ik fotografeer veel ‘s nachts of in schemerlicht. Daar waar de dag, de nacht raakt. Door lichtgebruik, aanwezigheid van schaduwen, afwezigheid van wind en het gebruik van lange sluitertijden wil ik de kijker meetrekken in een wereld die ergens anders is. Een verstilde wereld waar de tijd stil lijkt te zijn gezet. Een wereld die aan niemand toebehoort.